fazla söze gerek yok.
2 Temmuz 2015 Perşembe
12 Haziran 2015 Cuma
something like happiness
"marks to prove it" muhteşem bir albüm olacağa benziyor. must be like nothing else, must be like nothing else.
1 Mayıs 2015 Cuma
overcoming
Film 1996 TDF genel klasman şampiyonu Bjarne Riis'in yönetimindeki takımın mekaniğinden, doktoruna, sporcusundan spor dışı olaylarına neredeyse bütün ayrıntılarıyla giriyor. Bisiklet sporunun aslında televizyondan gördüklerimizden çok farklı olduğunu, psikolojik zorluklarını, taktiklerin ne kadar önemli olduğunu bu filmi izledikten sonra daha iyi anlayacaksınız.
Ayrıca; filmde en sevdiğim bisikletçi Jens Voigt'e 30 dklık bir bölüm ayrılmış. Pelotondaki favorilerimden Bobby Julich ile olan dostluğu, takımına olan bağlılığı, gücünün son damlasına kadar kendisini zorlaması çok güzel bir şekilde aktarılmış.
14 Nisan 2015 Salı
19 Şubat 2015 Perşembe
williams fw27
sezon başlamadan 2015 araçlarıyla ilgili kapsamlı bir yazı yazacağım elbet ama şimdilik bitiş çizgisinde en önde görmek istediğimi koyuyorum.
aracı bu sene de valtteri bottas ve felipe massa kullanacak. valtteri bottas'ın yarış mühendisi değişmedi, jonathan eddols ile yola devam edecek. felipe massa ise jenson button'ın eski yarış mühendisi dave robson ile çalışacak.
test ve yedek pilot olarak susie wolff görev yapacak
aracı bu sene de valtteri bottas ve felipe massa kullanacak. valtteri bottas'ın yarış mühendisi değişmedi, jonathan eddols ile yola devam edecek. felipe massa ise jenson button'ın eski yarış mühendisi dave robson ile çalışacak.
test ve yedek pilot olarak susie wolff görev yapacak
27 Ağustos 2014 Çarşamba
the von bondies - pawn shoppe heart
internet archive'de gezinirken rock724.com için 8 sene önce yazdığım bir yazıyı buldum. ellemeden buraya koyuyorum.
***
the von bondies, jack white (white stripes)'ın detroit’in bağrından yetenekli gençleri bulup piyasaya tanıtma girişimleri sayesinde hatrı sayılır derecede fan edinmiş bir grup. zaman zaman yaptıkları müzikte punk etkileşimlerini görmek mümkün, ama direkt olarak bir tarza sokmak mümkün değil. hatta bir tarza sokmaya çalışmanın bir süre sonra saçmalıktan öteye gitmediğini anlıyorsunuz.
pawn shoppe heart grubun jack white’la olaylı bir şekilde tüm bağlarını koparması sonucu (jack white’ın von bondies vokalisti jason stollsteimer’i dövmesi vs..) kendileri tarafından prodükte edilen (cümleye gel!) ikinci stüdyo albümü. albümü dinlemeye başlar başlamaz kayıt kalitesinin olumlu yönde değiştiği hemen göze çarpıyor. ilk albümde (the lack of communication) kaliteli müziğe eşlik eden anlamsız cızırdamalar uyuzuma gitmişti şimdi bunu düzeltmişler. müzikal olarak ise söyleyebileceğim tek şey, adamların hiperaktifliği daha bir artmış. albümü dinlerken tüm negatif elektriğiniz yok oluveriyor.
albümde “not that social” dışında boş şarkı yok gibi. aslında o şarkı da standartlar dahilinde gayet neşe pınarı bir eser olsa da, gitarist ve basçı ablalarımızın yaptığı vokal şarkının ortalarına doğru sıkıcı bir hal oluyor. ama sıra jason stollsteimer’e gelince, soluk soluğa, nefes almadan söylüyor sanki. amerikan klişesiyle sonlandıracak olursak, “don’t miss it !”.
***
the von bondies, jack white (white stripes)'ın detroit’in bağrından yetenekli gençleri bulup piyasaya tanıtma girişimleri sayesinde hatrı sayılır derecede fan edinmiş bir grup. zaman zaman yaptıkları müzikte punk etkileşimlerini görmek mümkün, ama direkt olarak bir tarza sokmak mümkün değil. hatta bir tarza sokmaya çalışmanın bir süre sonra saçmalıktan öteye gitmediğini anlıyorsunuz.
pawn shoppe heart grubun jack white’la olaylı bir şekilde tüm bağlarını koparması sonucu (jack white’ın von bondies vokalisti jason stollsteimer’i dövmesi vs..) kendileri tarafından prodükte edilen (cümleye gel!) ikinci stüdyo albümü. albümü dinlemeye başlar başlamaz kayıt kalitesinin olumlu yönde değiştiği hemen göze çarpıyor. ilk albümde (the lack of communication) kaliteli müziğe eşlik eden anlamsız cızırdamalar uyuzuma gitmişti şimdi bunu düzeltmişler. müzikal olarak ise söyleyebileceğim tek şey, adamların hiperaktifliği daha bir artmış. albümü dinlerken tüm negatif elektriğiniz yok oluveriyor.
albümde “not that social” dışında boş şarkı yok gibi. aslında o şarkı da standartlar dahilinde gayet neşe pınarı bir eser olsa da, gitarist ve basçı ablalarımızın yaptığı vokal şarkının ortalarına doğru sıkıcı bir hal oluyor. ama sıra jason stollsteimer’e gelince, soluk soluğa, nefes almadan söylüyor sanki. amerikan klişesiyle sonlandıracak olursak, “don’t miss it !”.
17 Ağustos 2014 Pazar
2014 yılının en iyi şarkısı.
henüz sene bitmedi ama mike oldfield nuclear ile çıtayı çok yükseltti. vokalde şarkı kaydedildiği sırada henüz sadece bir epsi bulunan the struts'ın vokalisti luke spiller devleşmiş.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)





